Armatura24.com

F.d.-z. wykazuje następujące najbar­dziej istotne zalety: a) znaczną efektyw­ność czynności związanych z prowadze­niem ewidencji księgowej dzięki ograni­czonej liczbie zapisów księgowych na kontach syntetycznych (w zasadzie s. Dt), prostej technice dokonywania zapisów oraz wbudowaniu analityki do dzienni­ka; b) bieżące rejestrowanie operacji bez względu na prace związane z zamknię­ciem okresu ubiegłego (dziennik-zlece-nie otwiera się zaraz po podsumowaniu obrotów za okres ubiegły); c) <a href=”http://www.micramet.pl/”>biuro rachunkowe</a> usprawnie­nie organizacji pracy 1 przyspieszenie szkolenia pracowników księgowości w zakresie rozwiązań księgowych; d) za­cieśnienie kontroli księgowań i zwężenie pola błędów; e) uzyskiwanie różnorod­nych, bez dodatkowego wkładu pracy, wskaźników niezbędnych do badania gos­podarczej  treści ewidencji.
Na f.d.-z. oparta jest w pewnym stop­niu polska księgowość rejestrowa wpro­wadzona do praktyki po 1950 r. [W.K.]
(p. Forma techniki księgowości.)  Forma przebitkowa techniki księgowo­ści (f.p.); syn.: księgowość przebitkowa. F.p.  powstała na początku  XX w.  Opatentowana po raz pierwszy w 1910 r. (Elmer F. Brunson, USA; R. Hinz, Niem­cy). Dzieli się na dwie zasadnicze od­miany: 1) pochodne formy opracowanej przez Bacha, a występującej pod marką „Hinz” <a href=”http://www.bami.pl/”>meble dziecięce</a> (1910 r.): dziennik pierwopiso-wy — konto wtóropisowe na kartonie; 2) pochodne formy opracowanej przez Rufa (1918 r.): dziennik wtóropisowy — konto pierwopisowe na  cienkim  papierze.
W pierwszej połowie XX w. obserwuje się szybki rozwój f.p. Prowadzi on do powstania licznych jej odmian opiera­jących się głównie na rozwiązaniu Rufa. Odmiany f.p. o większym znaczeniu: a) zagraniczne: „Taylorix”, Stuttgart (1922 r.) — pochodna Rufa; „Kopiru-cziot”, Moskwa (1927 r.) — pochodna Ru­fa; „Definitiv”, Zielona Góra — pochod­na Rufa (1923); b) polskie (pochodne Ru­fa): „Droste” (1921 r.) — również pod­wójna przebitka; „Taylorkin” (1923 r.); „Komes” (1930 r.); „Jedynozapis” Lewan­dowskiego (1932 r.); „Deloruf” (1932 r.) 1 „Delobach” (kilka odmian — pochodne Rufa i Hinza); „Automa” W. Ociepki i In. W pierwszych latach po II wojnie światowej stosowano różne odmiany f.p., głównie „Automa”, „Perfecta”, „Defini-tiv”, „Orga”. W warunkach gospodarki planowej posługiwanie się różnorodnymi odmianami f.p. było nie do przyjęcia. <a href=”http://www.meble-antyki.com/”>meble</a> W związku z tym została opracowana jed­nolita f.p. jako pochodna Rufa. Przewi­duje ona kilka typów wielokolumno­wych oraz dwukolumnowych dzienników i kont uniwersalnych oraz dzienniki i konta specjalne (ewidencja materia­łów, środków trwałych, inwestycji). Ze względów oszczędnościowych wprowa­dzono również dzienniki i konta jedno­kolumnowe (zastosowanie np. do anali­tycznej   ewidencji   rozrachunków).